ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ

Είναι καλή
του ζευγαριού
του αγαπημένου
η σιωπή.

Σιωπή
ως παρουσία
και ασφάλεια.

Δεν σου μιλώ,
διότι ακούω
την καρδιά σου
και σε νιώθω.
Δεν λέω κουβέντες
ακατάσχετες,
διότι δεν νιώθω
αμηχανία
όταν τα μάτια σου
απλά κοιτώ.

Δεν σε αγγίζω
διαρκώς
διότι είμαστε ήδη
ένα
και σε μια μόνιμη
επαφή.
Και το ξέρεις.

Ευτυχία.

Υγ. : Γι’ αυτό λένε πως στον Παράδεισο κανείς δεν θα μιλάει
μα η σιωπή μας θα τα λέει όλα.
Διότι εκεί θα είναι η τέλεια ευτυχία και αγάπη,
η απόλυτη ενότητα και κοινωνία.
Σαν τους ερωτευμένους,
που μόνο ψιθυρίζουν και κοιτιούνται.

Π. Ανδρέας Κονάνος

ΕΣΤΩ ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΔΕΣ

Θλιβερό,
κι απορίας άξιο:
άνθρωποι μεγαλωμένοι
μες στην Εκκλησία
από μωρά,
φτάνουν 70, 80 κι 90 ετών
κι ακόμα ψάχνουν μια ευτυχία,
μια χαρά
κι ένα νόημα.

Κι ενώ
προσμένεις ν’ αντικρίσεις
της ειρήνης το χαμόγελο
στο βλέμμα τους,
βλέπεις συχνά εκνευρισμό
και κίτρινο τοπίο
φθινοπωρινό.

Κι αναρωτιέσαι:
Πότε θε νά’ βρει
ο γέροντας αυτός
και η γερασμένη του κυρά
τον πολυτίμητο
κρυμμένο θησαυρό
και το λαμπρό
μαργαριτάρι;

Και το χωράφι αυτό
που μέσα του
το θησαυρό
κρατάει,
θα τ’ αγοράσει άραγε ποτέ
πριν να τον δω
να ξεψυχάει;..

Υγ. : Θεέ μου,
μη μ’ αφήσεις να γεράσω,
πριν τους πρόποδές Σου φτάσω!

π.Ανδρέας Κονάνος

Κατάλαβε το

Όσοι ζητούν έναν παπά,
κυρίως τον θέλουν για να ακουμπήσουν τον πόνο τους
και να αποκτήσουν έναν σύνδεσμο αγάπης μαζί του,
και λιγότερο για να εξομολογηθούν.

Δεν το θεωρώ κακό,
απλά ας κάνουμε αυτή τη διάκριση μέσα μας.
Κι όταν π.χ.λέμε ¨θέλω να εξομολογηθώ¨
να συμπληρώνουμε
¨και κυρίως να σας μιλήσω και να σας εμπιστευτώ τη ζωή μου¨

Απ' αυτής της απόψεως,
δεν είμαστε όλοι οι ιερείς ούτε κατάλληλοι συνομιλητές,
ούτε επαρκείς να λύνουμε προβλήματα
ή να δίνουμε λύσεις,
κατευθύνσεις και βοήθεια.

Την άφεση των αμαρτιών τη δίνουμε όλοι,
διότι είναι ο Θεός που τη δίνει,
πίσω από μας.

Μα το δικό μας κομμάτι, το προσωπικό μας,
είναι που βγάζει τα προβλήματά μας προς τους άλλους.
Και ταλαιπωρούνται οι άλλοι εξαιτίας μας.

Μιλώ πρωτίστως για μένα.

Γι' αυτό, μη ζητάς τα πάντα απ' αυτόν
που έχει κυρίως ένα θαυματουργό πετραχήλι,
και μετά απ' αυτό.. ίσως και να μπερδεύεται η υπόθεση.

Δεν είναι κάθε λέξη μας αλάνθαστη
και σωστή και σωτήρια.

Αν πιστεύεις ότι είναι,
ε, τότε δέξου κι αυτά που λέω!

Επειδή όμως δεν είναι αλάνθαστα,
γι' αυτό μάθε αυτή την ποικιλία στη ζωή,
και μάθε να δέχεσαι τα πάντα με νηφαλιότητα
και σύνεση και διάκριση.

π. Ανδρέας Κονάνος

Πάρε Κύριε το άγχος μου! - π.Ανδρέας Κονάνος

ΚΑΘΕ ΤΣΙΓΑΡΟ ΚΑΙ ΚΑΗΜΟΣ

Αν καπνίζεις
και δεν μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο,
λέγε πριν ανάψεις κάθε σου τσιγάρο
μια φορά το Πάτερ ημών.

Όχι για να γεμίσεις τύψεις
κι ενοχές,
μα για να βάλεις τη χάρη του Θεού
σε κάθε σου πράξη.
'Ηρεμα κι απλά.

Κι αν σου φύγει η επιθυμία,
καλώς.
Αν δεν φύγει,
πάλι καλώς.
Διότι θα έχεις πει τόσες φορές
μέσα στη μέρα σου
μια προσευχή.

Πόσες φορές;
τόσες, όσα και τα τσιγάρα σου.

υγ. Δεν βρήκα τη συμβουλή σε κάποιο new age βιβλίο,
μα στις ¨περιπέτειες ενός προσκυνητού¨.
Το λέω γι' αυτούς, που δεν καπνίζουν, μα έχουν άλλο εθισμό:
διαρκώς καχύποπτοι.

π. Ανδρέας Κονάνος

Focus Αλλού

Τι βαρετό να νοιάζεσαι συνέχεια
για τι θα πουν οι άλλοι.
Τι σπατάλη ενέργειας.
Τι κούραση.

Τι άρρωστη και νοσηρή κατάσταση.
Όχι μόνο γι’ αυτόν που σε σχολιάζει,
μα και για σένα που όλο νοιάζεσαι.

Θα πουν.
Ε, ας πουν.
Τι θα πάθω, τι θα πάθεις.

Οι πενήντα λεν πως είσαι μια χαρά.
Οι δέκα λένε ¨άγιος¨.
Οι εκατό, πως είσαι αμαρτωλός και επικίνδυνος.
Οι δύο, αστέρι σκέτο.
Άλλοι δυο τρεις πως είσαι άχρηστος.

Τι ισχύει απ’ όλα αυτά;
Ποιος έχει δίκιο;
Για ποιον απ’ όλους θα νοιαστείς;
Τίνος η γνώμη θα σε κάνει να χαλαστείς;

Ποιος ειν’ αυτός που θα σε κρίνει στην τελική;

Λόγια, λόγια, λόγια.
Κρίσεις.
Κατακρίσεις.
Κουτσομπολιά.

Δεν κουράστηκες ακόμα;

Είσαι αυτός που είσαι.
Ούτε αν πουν πως είσαι άγιος, θα είσαι εξαιτίας αυτής της δήλωσης.
Ούτε αν πουν ότι είσαι άχρηστος,
θα είσαι άχρηστος επειδή αυτοί το είπαν.

Είσαι αυτός που είσαι.
Είμαι αυτός που είμαι.

Το ξέρει ο Θεός απόλυτα το βάθος τής ψυχής μου.
Ξέρω κι εγώ αρκετά το τι συμβαίνει εντός μου.
Οι άλλοι, συνήθως καθρεφτίζουν το εγώ τους στη μορφή μου.
Και κρίνουν εξ ιδίων.

Αφάνταστα κουραστική αυτή η ιστορία.
Άσε τον κόσμο να λέει.
Με μια αξιοπρεπή αδιαφορία.

Και μετά, ξεκούραση.

Ειρήνη.
Θάλασσα πλατιά κι ακύμαντη.
Ουρανός γεμάτος άστρα γλυκά.

Έτσι γίνεται η ψυχή σου
μετά την άγια τούτη αδιαφορία.

π. Ανδρέας Κονάνος

ΧΡΙΣΤΙΑΝOΣ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ.

Ναι, μωρέ.

Θα περάσει κι αυτό.

Μη στεναχωριέσαι...

Και μετά θα έρθει το άλλο.

Που θα περάσει κι αυτό.

Όλη η ιστορία της ζωής

είναι

να μάθουμε αυτό.

Το πάνω - κάτω.

Μια στο βυθό,

μια στον αφρό.

Μια στη γαλήνη,

μια στη μπόρα.

Κι εσύ,

όσο μπορείς ατάραχος.

Να κοιτάς όλα αυτά

με τη σοφία 

τού ¨μετά¨.

Στη μπόρα, να πονάς,

μα να θυμάσαι 

ότι είναι περαστική.

Στη γαλήνη, να γελάς,

μα μην επαίρεσαι,

μα 

απλά να χαίρεσαι.

Γενικώς,

κούλαρε...

(καμία σχέση με την Κούλα)

Τόσα χρόνια χριστιανός,

ακόμα να το μάθεις 

το μάθημα αυτό;

Τι εστί χριστιανός;

Φιλόσοφος βίου.

Άνθρωπος γνώσης.

Ζωή Χριστού.

Κάτι σαν εσένα, 

δηλαδή.

π. Ανδρέας Κονάνος

ΓΡΑΜΜΑ ΑΘΩΟΥ

Μου ' στειλε κάποιος ένα γράμμα σήμερα,
και μου ' δωσε το ελεύθερο
να το κοινοποιήσω.

Μα εγώ κράτησα μια παράγραφο μόνο
απ' τα λεγόμενά του.

¨Οι γονείς μου παντρεύτηκαν από συνοικέσιο.
Δεν είναι κάτι κακό από μόνο του.
Μα δεν υπάρχει κάποια χημεία ανάμεσά τους.
Δεν θα ' θελα να ζήσω κάτι παρόμοιο.
Για να αντέξω να τα βγάλω πέρα στη ζωή μου.
Αν δεν αγαπάς,
αν δεν χαίρεσαι μ' αυτόν που είσαι,
δεν μπορείς να ζήσεις.
Η ζωή είναι μεγάλη και δεν αντέχεται με ζόρισμα.
Αμαρτάνω μ' αυτά που λέω, πάτερ;..¨

Εννοείται πως όχι..

Αν είσαι στη νεανική ηλικία,
χαλάρωσε,
βεβαιώσου ότι δεν είσαι ¨ελέφαντας¨
και μάθε ν' αγαπάς
και να ανοίγεσαι
ακούγοντας τη φωνή της καρδιάς σου.

Αν είσαι γονιός,
βάλε στην άκρη πείσματα
και απαιτήσεις απ' τους άλλους
κι απόδειξε
ότι πράγματι όχι μόνο αγαπάς το παιδί σου,
αλλά και το σέβεσαι.
Εμπράκτως.

Κι αν κάνει λάθος;
Ας κάνει!
Στον πυρήνα του λάθους
θα υπάρχει κάτι θεϊκό: Η ελευθερία!

Δεν σωζόμαστε από τις τέλειες επιλογές,
μα από τον αγώνα
που επισφραγίζει
τη γνησιότητα και μοναδικότητα
του προσώπου μας.

Κανείς δεν κρατά στο τσεπάκι του
τη σωτηρία κανενός.

π. Ανδρέας Κονάνος

Η Θρησκευτικότητα του γέλιου

Ακου τι διάβασα κι απογειώθηκα.
Και λυπήθηκα
για την τόση σοβαρότητά μου,
που - παραδόξως- διώχνει τον Θεό
από κοντά μου!!

Έλεγε το κείμενο που βρήκα:

¨Γι' αυτό αγαπάω τα αστεία.
Είναι πολύ θρησκευτικά,
πολύ πνευματικά!
Όλα τα αστεία είναι πνευματικά,
γιατί ξαφνικά πυροδοτούν μια αντίδραση μέσα σου
και ξεχνάς όλη σου τη σοβαρότητα.

Για μια στιγμή είσαι ξανά ένα αθώο παιδί,
γεμάτο θαυμασμό και δέος.

Και το γέλιο σε κατακλύζει,
εξαφανίζεσαι μέσα σ' αυτό.
Το εγώ δεν υπάρχει όταν γελάς βαθιά.
Και όποτε το εγώ εξαφανίζεται,
εμφανίζεται ο Θεός.

Να το θυμάσαι
ως έναν θεμελιώδη νόμο:
Όταν το εγώ λείπει,
ο Θεός είναι παρών."

.................................................................

Θυμάμαι στο άγιο Όρος
έχω γελάσει απίστευτα μέχρι δακρύων,
από ιστορίες του αγαπητού μου π. Σ.
- ενός πολύ μεγάλου ασκητή -
ειπωμένες ακόμα και μπροστά στο κοιμητήριο
ενώπιον των τάφων των πατέρων τής μονής,
χωρίς να νιώθουμε καθόλου
ότι ασεβούμε.

Μάλιστα, το άλλο πρωί
κοινωνήσαμε κι όλας.
Αυτόν, που είναι η χαρά
και ο μακάριος Γέλως!!

Εγώ, κάνοντας τον πνευματικό και κατανυκτικό,
είπα μια μέρα στον παπα Σ.,
μπροστά στους τάφους:
¨Πάτερ μου, σκέφτεστε το τέλος σας; ετοιμάζεστε;¨
Και μου απάντησε:
¨Αν βιάζεσαι, ο δρόμος είναι ανοιχτός, ορίστε, περάστε!¨
(Και μου ' δειξε έναν άδειο τάφο!!)
Και συνέχισε:
¨Εγώ θέλω να ζήσω και περνάω μια χαρά!!
Άκου εκεί αν ετοιμάζομαι! Από τώρα, ρε κύριος;;!!
Νέος είμαι ακόμα!!¨

Ωραίοι άνθρωποι.
Γελαστοί.
Γνήσιοι.
Αυτούς αγαπώ και ζηλεύω.

π. Ανδρέας Κονάνος

ΑΝΤΕΧΕΙΣ;

Μου 'πε ένας φίλος μου προ καιρού, ότι με τον παλιό του εαυτό,

δηλ τον εαυτό που είχε πριν δέκα χρόνια,

δεν θα άντεχε να πιει ούτε καφέ!

- Άλλαξα σε πολλά! απόψεις, ιδέες, θέσεις, στυλ, νοοτροπία.

Είμαι ένας άλλος άνθρωπος πλέον, πάτερ.

Επιεικής, συμπαθής, άνετος, χωρίς τα παλιά κωλλύματα.

Και δεν το μετανιώνω.

Θυμήθηκα ότι κάτι παρόμοιο έλεγε ο π. Πορφύριος για τον εαυτό του. Ότι όταν ήταν νέος ήταν πολύ αυστηρός και απόλυτος

με τους ανθρώπους.

Μετά, μαλάκωσε.

Είδε αλλιώς το Θεό, τους ανθρώπους, τα πάντα.

Και ζήλεψα την αλλαγή.

Το μπουμπούκι, δεν πρέπει να φοβηθεί να γίνει λουλούδι.

Αυτός είναι ο σκοπός του.

Μα για να γίνει αυτό,

είναι ανάγκη να ξεντυθεί το φλοιό του μπουμπουκιού

που του περιορίζει το ¨άνοιγμα¨.

Οι αλλαγές.

Σε μένα, σε σένα, στους άλλους.

Τις αντέχεις;Σε φοβίζουν;

Τις θέλεις;

Μπορείς να πιεις καφέ με τον παλιό σου εαυτό;

(Εγώ, όπως ξέρεις, δεν πίνω καφέ. Μα τον παλιό μου εαυτό, δεν τον αντέχω ούτε για σόδα...)

π. Ανδρέας Κονάνος

Ευτυχώς υπάρχουν...

Είναι πάντως κάποιες ψυχές
στον πλανήτη αυτό,
που χαίρεσαι να τις γνωρίζεις!

Όμορφες,
απλές,
καταδεκτικές.
Γνήσιες στο φέρσιμο,
χωρίς επιτήδευση και ψευτιά,
χωρίς αυτό το ¨δήθεν¨
που κουράζει.

Τι θα κάναμε
χωρίς αυτούς τους ανθρώπους!

Πώς θα αντέχαμε μόνο με τους ¨καλούς¨,
ατσαλάκωτους,
κουραστικούς τύπους!

Θεέ μου, λυπήσου μας,
και φύλαγέ μας από τους καλούς
με τους πολλούς κάλους.

Που νομίζουν πως έχουν ευλάβεια,
ενώ πρόκειται για βλάβη
ψυχής και σώματος.

Διότι όλα αυτά,
αφήνουν
και περίεργα σωματικά τικ .

Εκζέματα,
φαγούρες,
πονοκέφαλοι ανεξήγητοι,
πόνοι εδώ κι εκεί,
χωρίς λόγο.
Παιχνίδισμα των ματιών,
εμμονές και φοβίες,
αϋπνίες ή όνειρα περίεργα.
Ψυχοσωματικά όλα.

Κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη,
ενώ ο Χριστός μάς είπε
ότι ο δρόμος Του είναι απλός
και το φορτίο Του ελαφρύ.
Κι ότι κοντά Του
θα βρούμε ανάπαυση.

Κι ότι στενή,
είναι μόνο η πύλη!

Θεέ μου,
πόσο δύσκολο τελικά
να γίνουμε απλοί.
Κι ας ζούμε στην Αυλή Σου.

Θεέ μου,
φύλαγε τους άλλους
κι απ' τα δικά μου ώριμα πάθη.

π. Ανδρέας Κονάνος

Πύον...

Το μεγαλύτερο εμπόδιο
για να κοινωνήσεις τα Χριστούγεννα,
κατά τη γνώμη μου,
είναι η ασπλαχνία,
η σκληρότητα
και η κατάκριση των άλλων.

Μπορεί να νηστεύεις, να εκκλησιάζεσαι,
να τηρείς τους κανόνες της Εκκλησίας
και να κάνεις πολλά
που μυρίζουν λιβάνι.

Γι' αυτό κι απατούν,
ξεγελούν,
και σε κάνουν να χάνεις το δρόμο.

Εσύ, βέβαια, κάνεις πολλά.
Να το πούμε αυτό. Το ξέρω.
Εύγε.

Μα αν δεν τηρείς
και την πρώτη εντολή του Χριστού,
την αγάπη,
- ή, έστω, να προσπαθείς -
πώς θα ενωθείς μ' αυτόν που είναι Η ΑΓΑΠΗ;

Αν δεν μπορείς να χωνέψεις την πεθερά σου,
να μιλήσεις στα παιδιά σου,
να συγχωρέσεις τη μάνα σου,
να κατανοήσεις τον πατέρα σου,
να ενωθείς με τη σύζυγό σου,
να τηλεφωνήσεις στον άδερφό σου,
για να πεις μια κουβέντα γλυκιά...

Τι να τα κάνω όλα τ' άλλα:
πρόσφορα, κόλλυβα,
λάδια, θυμιάματα,
αρτοκλασίες
κι αλάδωτες νηστείες.

Ομιλίες και κηρύγματα,
που μένουν μόνο λόγια, λόγια, λόγια..
Όλα κούφια, χωρίς ¨ενέργεια¨.

Ονόματα γραμμένα στα χαρτιά
" υπέρ υγείας¨
και ξεγραμμένα απ' την καρδιά
μετ' ασπλαχνίας.

Πάρ' το απόφαση,
κατάλαβέ το,
δεν είναι πίστη αυτό που έχεις.

Κι άμα σε πόνεσα,
συγχώρα με που θα στο πω,
μα κι εγώ αυτό ήθελα:
να πονέσεις.

Για να βγει από μέσα σου το πύον,
που περνάς γι' αγιασμό...

Υ.Γ. όπως είχε πει ένα Ηγούμενος του αγίου Όρος
πριν χρόνια σε μια ομιλία,
σε αναρχικούς της Αθήνας,
¨μη μπερδεύουμε τις μύξες με τις μαρμελάδες¨.
Οι αναρχικοί, που είναι ¨κακοί¨,
τον κατάλαβαν.
Οι ¨καλοί¨ της παρέας έβηχαν από πολιτισμικό σοκ.

π. Ανδρέας Κονάνος